Het verhaal van Doed

Het verhaal van Doed

Via 2 paarden fora op internet werden wij begin november getipt over een oude Friese merrie die drachtig zou zijn. Er werd gezocht naar ruimte voor de merrie wanneer het veulen gespeend zou zijn. Wij hebben toen aangeboden om de merrie per direct op te halen en het veulen na het afspenen weer af te staan aan de eigenaar. Uiteindelijk hebben we zelfs de slachtprijs voor de merrie geboden maar de eigenaar wilde hier niet op ingaan. Op 23 november 2005 kreeg we een noodkreet per email. Doed bleek gust (=niet drachtig) te zijn en zou de volgende dag naar de slager gaan.



Binnen een uur hebben wij geregeld dat we Doed diezelfde avond nog op zouden halen. Bij aankomst werd de eigenaar gehaald. “Wat gaat er nu gebeuren?” vroeg de eigenaar. “We betalen de slachtprijs, krijgen de papieren en nemen de merrie mee”. O en wat gebeurt er met de Dierenbescherming? We vertelden van ons werk en dat wij zelfstandig werken zonder enige bemoeienis van de Dierenbescherming. Daarop slaakte de eigenaar een zucht van verlichting. Nadat we een kop koffie hadden gedronken zijn we huiswaarts gekeerd.



Onderweg hebben wij ons zitten verbazen over het feit dat een merrie, omdat ze niet meer drachtig is of zou kunnen worden maar gewoonweg wordt afgedankt. Gekscherend hebben we zelfs nog gezegd dat het wel een stunt zou zijn wanneer ze toch nog drachtig zou zijn. Vanaf dat moment hebben wij geen moment meer getwijfeld over het feit of Doed nu wel of niet drachtig was.




Doed was mager en had een slechte conditie toen ze bij ons aankwam en we begonnen met aangepast voer. Doed reageerde hier slecht op, want ze groeide nauwelijks. We begonnen ons zorgen te maken en hadden onze twijfels over haar conditie.



Na de komst van Milton, het gewezen en geblesseerde sportpaard (een klophengst) uit België bleken ineens alle aanwezige merries hier hengstig, behalve Doed. Van de voorlaatste eigenaren van Doed weten we dat ze altijd erg hengstigheid toonde en dat er erg moeilijk te zien was of ze drachtig was , zij hebben ook tot een paar week voor de geboorte van Destinado getwijfeld of er wel een veulen zou komen.




Een tijdje later viel ons op dat de melkleidingen op gingen zetten en dat ze toch dikker begon te worden, ze lag erg veel( nog steeds trouwens). Ook begon Doed heel erg chagrijnig te doen tegen haar buurman en grote vriend Indy en de rest van de paarden. Ze zou toch niet….Twijfels alom.



Een aantal mensen met veel fokverstand werden geraadpleegd, maar geen één durfde een duidelijke uitspraak te doen. Geen veearts erbij geroepen omdat ze altijd erg gestressed reageert op zo iemand en omdat we zoiets hadden van komt er wat dan zien we dan wel weer.



Grappig waren de reacties van onder andere de stagiaires en een paar vrienden, die vonden dat Doed wel erg gegroeid was sinds het laatste bezoek. We hebben niets laten blijken van onze twijfel. Het was heel moeilijk om niets te laten merken aan menigeen. Bewust hebben we ons stil gehouden, omdat we niet zeker van de zaak waren. Slechts een enkeling hebben wij geïnformeerd, omdat ondanks onze ervaringen met drachtige merries en geboortes wij ook nog vragen hadden.



Na de tijd dat ze uitgeteld was, verdween ineens haar buik en de veearts, die hier toch was vanwege de schapen, heeft haar even bekeken en gezegd dat ze schijndrachtig moet zijn geweest. Hij vertelde dat het vaker gebeurt, nadat een embryo voor de helft van de dracht wordt afgestoten dat de hormonen nog wel hun werk blijven doen alsof er een vrucht aanwezig is.



Aan de ene kant is het jammer dat er geen veulen is gekomen, aan de andere kant Doed is al 24 en zou er misschien moeite mee hebben om het veulen groot te brengen. Gezien het feit dat ze eigenlijk ook al moeite had met het vorige veulen.



Na de 11 maanden “dracht” toonde ze ook ineens weer een hengstigheid. Gelukkig is het allemaal met een sisser afgelopen en kan ze verder genieten van haar vrijheid.



Destinado, Doed haar laatste veulen (2005)


Destinado is het laatste veulen van Doed.




De vader van Destinado is een Andalusier hengst.



Na een verblijf van viereneen half jaar op Habo's Hof hebben wij Doed in moeten laten slapen. Toen wj Doed 's morgens uit de stal haalden, struikelde ze over de drempel. Ze probeerde op te staan maar dat lukte niet. Het leek of haar linkervoorbeen en rechterachterbeen gewoon niks meer deden. Er zat helemaal geen kracht meer in. Doed leek gedesoriënteerd.

Samen met de buren hebben we nog geprobeerd om haar omhoog te krijgen, maar de geroepen dierenarts dacht dat ze een hersenbloeding had gehad en dan helpt niks meer natuurlijk. We hebben haar laten inslapen.

Doed is in de tijd dat ze op Habo's Hof stond nooit behandeld door een dierenarts of tandarts. Ze was kerngezond. Doed heeft de respectabele leeftijd van 28 jaar behaald.

Doed, de mooie, geweldige, grote, en altijd vriendelijke reus is niet meer.

(2 april 1982 - 31 mei 2010)

Doed op 28 jarige leeftijd


Ninke, kleinzoon van Doed

Via via kwamen we er achter dat een kleinzoon van onze Doed zeer goed presteert in de dressuursport. De gelijkenissen met Doed zijn duidelijk zichtbaar. Een hereniging van de familie zit er vermoedelijk niet in. Ninke leeft in Limburg. Meer weten over Ninke? Kijk op zijn eigen website.

Ninke

Klik hier om naar de galerie te gaan.

(De foto's zijn met toestemming van de eigenaar van Ninke geplaatst)


Copyright ©: Habo's Hof (2005-2017)